CAMPINGLIFE DAY 1

img1503996965211-563x833

We pakten de auto in en reden richting de ezelcamping. Onderweg aten we op verzoek van de draken bij de Mac, want vakantie. De ezelcamping voelde gelijk weer als thuiskomen. Omdat het de laatste week van de vakantie is, zijn er weinig mensen. Heerlijk rustig dus 🙂

We lazen, deden spelletjes, de draken reden op fietsjes, we barbecueden en zaten bij het kampvuur. En verder deden we niets. Behalve genieten.

Ik ♡ de ezelcamping

AVONTUUR

Vorige week was het alweer vier jaar geleden dat papa B. overleed. Bij gebrek aan vuurpijlen bedachten we dat het een leuk idee zou zijn om wensballonnen op het strand op te laten. Dus toen het donker werd, togen wij naar het strand. Het ziet er easy peasy uit: aansteken, even wachten en hop de lucht in. De eerste twee acties verliepen voorspoedig, de laatste niet zo. Er stond bijna geen wind en de wind die er stond was aflandig. Gunstige omstandigheden dus, dachten wij. Maar mán wat een toestand. Zwager rende achter de wensballon aan alsof zijn leven ervan af hing en gaf niet op. Nadat de eerste ballon het echt niet meer ging doen en ten onder ging in de zee, probeerden we een kleinere. Maar ook die had er geen zin in. We gingen wat dichter bij het duin staan en probeerden er nog eentje. Dat wil zeggen, de liefste en zwager. Zussie, broer, de draak en ik bleven op een afstand staan kijken. Bang dat we het duin in de fik zouden steken 🙂 Maar deze ballon deed het goed. Beetje vaart maken en hup de lucht in. Hij ging heel hoog en superver! Papa B. zou ons voor gek hebben verklaard en zou zelf allang zijn kont geparkeerd hebben op het terras van de strandtent waar we naast stonden. En tegen de tijd dat wij dan aan zouden komen, zouden de bitterballen en drankjes al klaar staan. Ik was blij dat we toch nog even volhielden en die laatste poging deden. Het was een heel avontuur, maar vooral weer een nieuwe herinnering aan papa B.

Ik ❤ papa B.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

VIER JAAR ALWEER

Lieve pap,

Ik was al heel vroeg wakker vandaag. Het soort wakker dat je duidelijk maakt dat slapen echt niet meer gaat lukken. Ik wist ook gelijk welke dag het was vandaag. Misschien was het het vroege uur, misschien het donker waarin verdriet erger lijkt dan in het zonlicht, maar ik moest ervan huilen. Ik wilde het niet, maar het gebeurde gewoon.

Er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar, zoveel gebeurtenissen waarvan ik had gewild dat je erbij was geweest. Niet in gedachten, maar fysiek. Ik had je zo graag trots willen zien zijn op de draken die het zo goed doen. Je nog één keertje willen horen zeggen “Wat wordt die meid groot hè!” toen die draak haar diploma haalde. Ik weet ook zeker dat je dat over de terrorist zou zeggen. Ze gaat naar de middelbare school pap! Kan je het je voorstellen? Dat kleine opstandige meisje is ineens een puber die naar de middelbare gaat. Ja, je zou trots op ze zijn geweest. Oh nee, je zou het niet gezegd hebben met zoveel woorden, dat was niet je stijl. Maar je blik had genoeg gezegd. Het gaat goed met ze pap, het gaat goed met ons allemaal. Maar op dagen als deze voel ik me toch altijd een beetje verdrietig. Omdat ik je na vier jaar soms nog altijd een beetje mis.

Lieve pap, ik geef je weer twee dikke kussen. Eentje voor jou en eentje voor ome Loek. Want je weet het hè: Bijzondere mensen sterven niet, zij gaan wel, maar blijven toch, voor altijd…

XX