IK WERD ER STIL VAN

Gisteren las ik een bericht op Facebook waar ik stil van werd. Een klein meisje, tijdens kerst opgenomen in het ziekenhuis, krijgt de diagnose leukemie. Het zou niet zo mogen zijn. Kleine meisjes en kleine jongetjes zouden onbezorgd moeten kunnen leven, blij op moeten kunnen groeien tot volwassenen. En als ze dan volwassen zijn, is het vroeg genoeg voor ellende en oneerlijkheid.

Zo tijdens de laatste dagen van 2014 zet het me nog meer aan het denken dan zo’n einde van het jaar normaal al doet. Ik realiseer me eens te meer hoe gezegend ik ben. Oh ja, er gebeuren zo af en toe vervelende dingen. Maar ik tel mijn zegeningen en koester ze. Ze zorgen ervoor dat ik overeind blijf in tijden dat ze overschaduwd worden door stomme dingen, ze maken me sterk. Maar hoe sterk ik ook ben, ik weet niet hoe ik zou reageren als ik dit bericht over één van mijn draken zou krijgen. Je moet overeind blijven, ook al zou je willen instorten. Je moet ermee dealen, ook al zou je alleen maar willen gillen en huilen. Je moet. Voor je kind. Maar mán, waar haal je die kracht vandaan.

Vanavond is het Oud & Nieuw. Ik tel mijn zegeningen en vier het begin van het nieuwe jaar met mijn drie allerliefsten. Maar ik denk ook aan hen die op de valreep van het oude jaar dit verschrikkelijke klotenieuws kregen en hoop dat het nieuwe jaar hun meer goeds zal brengen dan 2014 deed.

Advertenties

HOLIDAY

We are going on a summer holiday
If you want to go
Yo Sven
We’re going to London and New York City
And we take a little piece of Amsterdam

Nou ja, het is een Winter Holiday. En we gaan niet naar Londen en New York. En ook niet naar Amsterdam. We gaan naar Weert. Maar ja, dat zingt zo lullig.

We are going on a winter holiday
If you want to go
Yo Wen
We’re going to Weeheert and Weerterbergen
And we take a little piece of Eindhoven

Maar eerst nog de laatste dingen inpakken. En wat formulieren voor mijn nieuwe baan invullen. En instructies voor huis- en kattenoppassers schrijven. Maar dan kunnen we toch echt weg. Yo!