YOU’RE THE ONE THAT I WANT OEHOEHOE!

Ik weet het nog goed. Ik was acht en ging voor het eerst naar een ‘grote-mensen-film’. Oh man, wat vond ik het leuk. En spannend ook, zo tussen al die grote mensen. Ik heb de film inmiddels al ontelbaar keer gezien en nog steeds vind ik ’t een leuke film. Alhoewel ik niet snap dat ik het als kind doodnormaal vond dat dertigers tieners speelden. Toen de draken klein waren en vroegen op wie ik verliefd was, zei ik altijd “John Travolta”. Alsof zij wisten wie dat is. Tot ze hem een keer op tv zagen. Hilarisch vonden ze het. Toen ik liet zien hoe hij er in Grease uitzag, vonden ze het nog hilarischer. “Zagen mensen er vroeger écht zo uit mam?” Eh… Toen ik van de week Grease weer op tv zag, heb ik de draken verblijd met een YouTube filmpje van een liedje dat destijds een hit was. Nee, niet uit de film. Het is nóg erger. We kregen er de slappe lach van, zo erg was het. Maar het ergste van alles? Het liedje zit al een paar dagen in mijn hoofd. “Oh mama mama mama maaaaama, ik ben verliefd op John Travolta!” Ik denk dat ik de soundtrack van de film maar eens op moet zoeken op Spotify. Kunnen we nog meer lachen.

ZO’N ZONDAG

Het was hartstikke mooi weer. F***ing koud, dat wel. Maar toch, ik vond dat we even naar buiten moesten. We hadden eerst al een spelletje gespeeld en getrut, dus het was tijd om een frisse neus te halen. Dus we zouden een rondje door de duinen lopen. Dat werd een heel kort rondje. Want voordat we bij het duin waren, waren we al drie keer gestopt bij een speeltuintje. Nah ja, dat geldt ook als buiten. We aten broodjes knakworst en keken een filmpje, op de bank onder een dekbedje. ’s Avonds kreeg ik via de mail een foto van papa B. en ome Loek. Een heule jonge papa B. en ome Loek. Zo leuk! Ja, het was zo’n zondag. Zo’n fijne.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

TROTS EN EEN MOEDERHART

Het was een goede week. Ondanks de lichte hersenschudding van de terrorist, na een val bij turnen, was het verder een bijzonder goede week. Zo’n week dat je moederhart overloopt van trots.

De draak moest een week stage lopen. Een maatschappelijke stage, dus ze liep een weekje mee in het plaatselijke bejaardentehuis. Iedere dag kwam ze als een blije eikel thuis en vertelde honderduit over haar belevenissen. Over de mevrouw die ze moest voeren en die tussen de happen door steeds in slaap viel. Over de licht dementerende mevrouw die haar op de eerste dag al vijf keer vertelde over haar herniaoperatie. Over de bejaarde vrouwen die steeds verzuchtten dat ze zulke lange benen had en zo’n “mooi koppie”. Haar laatste dag had een triest tintje. De vrouw van één van de meneren op de afdeling was overleden. Maar de meneer is ook aan het dementeren, dus hem moest zo af en toe opnieuw verteld worden dat zijn vrouw was overleden. “Zo zielig mam. Hij was steeds weer opnieuw verdrietig omdat hij het hoorde dat zijn vrouw dood was gegaan.” Ik heb haar vol bewondering gadegeslagen afgelopen week. Zo goed en wijs als ze met alles omging, zoveel wijzer dan ik was op die leeftijd, zo blij als ze werd van de dingen die ze moest doen tijdens deze stageweek. Mijn hart maakte meerdere keren een sprongetje van trots.

De terrorist was natuurlijk lichtelijk zielig met die hersenschudding, maar deed mijn hart ook overlopen van trots. We hadden het tienminutengesprek met haar juf en mán wat doet zij het goed! Spelling blijft een dingetje, maar voor de rest was het één al veren wat de klok sloeg. Met als klap op de vuurpijl de hoogste score voor de cito Woordenschat en de cito Rekenen die je kunt halen. En nee, ik ben geen voorstander van de cito. Maar dat is nou eenmaal waarmee getoetst wordt en deze scores zijn voor mij een teken dat ze lekker in haar vel zit. Ook de manier waarop de juffen omgaan met dat taaldingetje maakt me blij. Er wordt niet de nadruk gelegd op wat er niet goed gaat, maar hoe ze ervoor kunnen zorgen dat ze er goed mee om kan gaan. En als je dan je kind zo ziet zitten naast de juf, een beetje bleekjes omdat haar hoofd zeer doet (maar ze wilde per se mee naar het gesprek) maar met een blije blik in haar ogen, en steeds meer ziet groeien, dan groeit je moederhart mee tot ongekende grootte. Want ja, ik heb me er wel eens zorgen om gemaakt. Niet om haar cijfers, maar om haar frustraties die dat taalding met zich meebracht. En als het dan zo goed gaat en je kind zo lekker in haar vel zit, dan is je borstkas niet groot genoeg voor je moederhart.

Ja, het was een goede week.