Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

ISN’T SHE LOVELY?

Tsja… Een nieuwe telefoon, dus daar moet van alles mee uitgeprobeerd worden. Zoals de selfiestand aan de achterkant. Ik probeerde m uit op de draak. 🙂

Advertenties

RODDEL EN ACHTERKLAP

Ik vind het heerlijk om in dit dorp te wonen. Zo lekker dicht bij het strand en de zee, de stad in de buurt, in de zomer lekker druk en in de winter heerlijk rustig. Oh nee, niet alles is leuk. Zo vind ik het bloedirritant dat ik voor bepaalde winkels toch echt naar Haarlem moet. Of dat zo vanaf Pasen ongeveer elke parkeerplaats bezet wordt door een Duits kenteken. Maar hé, dat hoort er een beetje bij.

Ik kom eigenlijk uit Haarlem, maar daar zou ik niet meer willen wonen. Ik hou echt heel erg van het dorpje aan de zee, waar alles vroeger ongetwijfeld veel meer allure had (als je de verhalen mag geloven) en waar iedere ‘echte’ Zandvoorter een bijnaam heeft, die niet altijd even complimenteus is. Er is Ă©Ă©n fenomeen dat me altijd enorm geĂŻntrigeerd heeft sinds ik hier woon: het geroddel. Iedereen denkt altijd alles te weten van iedereen hier. Het zal dan ook niet voor niets zijn, dat er aan het bordes van het raadhuis de volgende spreuk hangt:

Trekt u niet aen wat yeder secht
maer doet dat billijk is en recht

Ook in de raadzaal hangt een toepasselijke spreuk:

Alle man van pas te maken,
En door iedereen bemind
Zijn d’onmooglijkste zaken
Die men in de wereld vindt

Kijk, ik ben ook niet vies van een vette roddel. Heus, ik smul van sommige verhalen. Maar ik probeer wel steeds voor ogen te houden dat het roddels zijn. Het probleem in dit dorp is dat elke roddel direct voor waar aangenomen wordt door heel veel mensen. Nou kan het mij niet zo heel veel schelen wat mensen van me denken. Ik weet zelf waar ik voor sta en hoe ik in het leven sta en als mensen mij dan raar vinden of het nodig vinden om over me te roddelen, ze doen hun best maar. Zo heb ik al verkering gehad met mijn broer, heb ik mij expres laten bezwangeren door drakenvader zodat hij niet op Curacao zou blijven, bleek de draak toch niet van drakenvader te zijn, had ik een liefdesrelatie met mijn beste vriendinnetjee n draaide ik vlak na de scheiding drakenvader een poot uit. En zo kan ik nog een waslijst aan roddels opsommen. Ze moesten eens weten, denk ik altijd maar.

Toch zijn er momenten waarop je bepaalde roddels niet zo goed kunt handelen. Als je verdrietig bent of door een moeilijke periode gaat of gewoon even minder goed in je vel zit. Het komt dan net even harder binnen. Nou heeft dat bij mij het effect dat ik ga rellen en tegen dingen aan ga schoppen, maar ik kan me heel goed voorstellen dat sommige verhalen echt kwetsend zijn voor mensen. Van die verhalen waarin jij er heel slecht vanaf komt en mensen hele lelijke dingen over je zeggen, terwijl iedereen die je een beetje kent weet dat die verhalen helemaal nergens op gebaseerd zijn. Zo’n verhaal hoorde ik gisteren over iemand. Ik haalde m’n schouders op en zei “Lekker laten gaan, ze moesten eens weten.” Maar later thuis werd ik er echt een beetje boos om. Want degenen die dit verhaal de wereld in slingerden, zijn van die types die altijd met hun vinger naar anderen staan te wijzen en het altijd beter weten. Van die types die lelijk praten over anderen om er zelf beter uit te komen, terwijl ze een spoor van vernielingen achterlaten overal waar ze geweest zijn. En die types menen, tegen iedereen die het horen wil, misselijke verhalen te moeten vertellen over iemand die mij heel dierbaar is. En dat verdient diegene niet. Helemaal niet zelfs. Daarom besloot ik er een blogje aan te wijden. Dat dit ook vast weer een eigen leven gaat leiden en misschien wel terecht komt bij die misselijke types, zie ik maar als een bijkomend voordeel. Misschien moet ik nog een boodschap voor ze achterlaten. Kort maar krachtig, zodat de kern van het verhaal overeind blijft. Zoiets als ‘Hou je waffel en bemoei je met je eigen zaken!’

Ah nee, ik doe het niet. Ze komen zichzelf nog wel tegen. Al is het in een of andere roddel.

AFSCHEID

Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen, ineens was je weg. Ik zag je kort ervoor nog en zonder enige waarschuwing was je er niet meer. Ik mis je nu al. Het was een soort veilig gevoel, te weten dat je er altijd was. Nu je er niet meer bent, merk ik pas hoe gehecht ik aan je was. Je was er namelijk altijd. Bij belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen. Bij leuke en minder leuke dingen. Je was een soort constante factor van betrouwbaarheid, ik kon altijd op je vertrouwen want je was altijd in de buurt. En nu ben je weg. Wat rest zijn de herinneringen die ik aan je heb, ik heb zelfs geen foto’s. En dat allemaal omdat Ă©Ă©n of andere idioot vond dat het tijd was dat ik het zonder jou moest doen.

Fijne Galaxy Note 3, bedankt voor je bewezen diensten, ik heb een leuke tijd met je gehad. Je moet het dan ook niet persoonlijk opvatten als ik zeg dat ik hoop dat je ontploft, het liefst aan het oor van degene die je van mij jatte. Ontplof maar met een harde knal. Zo’n knal waarvan je voor altijd doof blijft en die ervoor zorgt dat dat oor voor altijd rood en opgezet blijft. Dat zal de dief leren.