HAPPY BIRTHDAY SWEET CHILD OF MINE

image

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat je in mijn leven kwam en voorgoed mijn leven veranderde. Je eerste woordjes, je eerste stapjes, je eerste keer naar school: het lijkt wel vorig jaar dat je nog zo klein was. Toch is het vandaag al veertien jaar geleden dat ik jou voor het eerst zag. Veertien jaar geleden dat jij zo vanuit mijn buik rechtstreeks de weg naar mijn hart vond. Veertien jaar geleden dat ik overvallen werd door een allesoverweldigend gevoel van onvoorwaardelijke liefde dat nooit meer weg is gegaan.

Lieve lieve mooie draak van mij, al veertien jaar lang laat jij mijn hart regelmatig overstromen van liefde en trots. Vandaag word je veertien en feliciteer ik je. Met je verjaardag en met de mooie jonge vrouw die je bent. Happy Birthday sweet child of mine!

Advertenties

NOG VERLIEFDER

image

Een paar weken geleden kreeg ik een appje van Zus: Jij en ik delen dezelfde liefde… Voor Jett Rebel. Er waren nog kaarten voor zijn concert in Caprera, dus we besloten erheen te gaan. Afgelopen vrijdag was het zover. Zus en ik waren een beetje bang dat het misschien tegen zou vallen. Dat onze verliefdheid ons een beetje al te lyrisch had gemaakt. Maar niets was minder waar, want mán wat is die jongen goed! Het optreden was super, het weer was super en de locatie was super. Echt, ik ben nog verliefder dan ik al was.

Ik ♡ Jett Rebel

NOT ALWAYS HAPPY

image

Ik blog het liefst over de leuke dingen van het leven. Er is al genoeg rottigheid. Nou denken mensen vaak dat ik altijd maar vrolijk ben, maar dat is niet zo. Oh ja, ik ben van nature nogal vrolijk ingesteld en kijk het liefst naar de positieve dingen in het leven. Maar ook ik ben wel eens chagrijnig. Of half hysterisch. Of niet zo optimistisch. Of gewoon heel erg moe. En dat laatste breekt me de laatste maanden nogal op. Want man, wat ben ik moe. Uitgeput gewoon. En waarvan? Geen idee. Daarnaast heb ik ook al maanden last van een hele rij vage klachten, dus vorige maand vond ik het tijd voor een rondje bloed prikken. Het voelt gewoon niet goed in mijn lijf. Ik kan er de vinger niet op leggen, maar het voelt niet oké. Het standaardrondje leverde niks op, dus vorige week was het tijd voor het uitgebreidere bloedonderzoek. Zo uitgebreid dat er twee formulieren nodig waren om alles aan te kunnen kruisen. Vanmiddag moest ik terug naar de dokter om de uitslagen te bespreken. Ik was er toch wel een beetje zenuwachtig voor. De laatste tijd hoor ik zoveel nare verhalen om me heen over enge ziektes, dus waarom zou mij dat niet kunnen gebeuren? Nou, om een lang verhaal kort te maken: alles was goed. Het enige afwijkende (in mijn bloed dan hè, voor de rest afwijkingen zat) was dat er niet-actieve anti-stoffen voor de ziekte van Pfeiffer aanwezig waren. Wat inhoudt dat ik ergens in het verleden de ziekte van Pfeiffer heb gehad. Maar wanneer valt niet te zeggen. Ik was even bang dat ik onverrichter zake naar huis zou worden gestuurd, maar dat was gelukkig niet het geval. De dokter deed nog wat lichamelijke onderzoekjes, waar ook niks geks uitkwam, en besloot toen een verwijsbrief voor de internist te schrijven. Want alle klachten bij elkaar zijn voldoende reden om te denken dat er iets niet goed is. Wordt vervolgd dus. In de tussentijd blijf ik jullie gewoon verblijden met de zin en onzin van het dagelijkse leven. Vooral onzin in mijn geval. Want mijn bloed mag dan niet afwijken van het normale, ik doe dat wel.  🙂