VANDAAG

Vandaag kan ik vertellen over hoe we zwommen en luierden. Of hoe een heel klein jongetje, wijzend op mij, tegen zijn vader zei: “Kijk, die oma zit op dat bankje.” En hoe zijn vader niet goed wist hoe te reageren, terwijl ik aan het zuurstof moest van het lachen. Maar liever sta ik even stil bij deze dag zes jaar geleden. De dag dat de liefste dat stomme ongeluk had. De dag dat de liefste bleef leven. Vandaag moet ik steeds een beetje aan die dag denken. Die dag waarop mijn wereld even stil stond toen ik het nieuws kreeg, maar daarna als een bezetene weer ging draaien. De schrik, de angst, de wanhoop, het verdriet, de onrust: ik
weet het allemaal nog zo goed.

Vandaag sta ik even stil bij de dag waarop alles veranderde, waarop het leven keihard liet zien dat niks vanzelfsprekend is. Maar ook de dag waarop, zoals de ambulanceverpleegkundige het zo mooi zei, de liefste voor de tweede keer het leven kreeg.

Ik ♡ de liefste

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s