ANGST

De draak zit in de derde klas van het VMBO. Op de school waar zij zit, maken zij twee studiereizen in dit jaar: een dagtrip naar een kerstmarkt in Lille en een trip van een paar dagen naar Londen. En dat vind ik eng. In het hele proces van loslaten en de draak haar weg laten vinden naar zelfstandigheid is dit soort uitstapjes een ware beproeving. De recente terreuraanslagen in Parijs maken dit proces niet bepaald makkelijker. Nou wil ik me niet laten leiden door angst, maar ik kan niet ontkennen dat ik me lichtelijk zorgen maak. Moet ik mijn kind wel mee laten gaan? Stel ik haar niet onnodig bloot aan meer risico’s dan gemiddeld? De draak is er ook niet helemaal gerust op. Alle verontrustende nieuwsberichten maken dat zij minder onbevangen tegenover de uitstapjes staat, dan zij deed voor deze aanslagen. Ik heb daar natuurlijk met haar over gepraat. Ik heb geprobeerd haar gerust te stellen. Maar ik kan geen garanties geven. Ik kan wel zeggen dat het risico dat er zoiets gebeurt minimaal is, maar ja dat dachten die mensen in Parijs ook. Ik heb haar ook aangeraden om er op school over te praten en haar bezorgdheid uit te spreken. Dat heeft ze gedaan. Samen met nog wat andere leerlingen heeft ze dit besproken met de lerares Frans, omdat zij het best spannend vinden om nu af te reizen naar Frankrijk. In plaats van een constructief gesprek waarin de angsten van de leerlingen serieus besproken werden, kregen zij antwoorden als “Ja, maar het is pas volgende maand”, “Het is maar een heel klein kerstmarktje.” en “Als ik terrorist zou zijn, zou ik daar geen aanslag plegen.” Serieus?! Er is een reis gepland naar een land dat in opperste staat van alertheid verkeert i.v.m. ernstige terreuraanslagen en -dreigingen en dit is waarmee de angsten van leerlingen worden afgedaan?! Nee dat is een geruststelling. Dat ik mijn kind meegeef aan iemand die denkt zich te kunnen verplaatsen in het hoofd van een terrorist. Een echte terrorist, niet zo’n exemplaar als ik hier thuis heb rondlopen.

Ik heb het een paar dagen laten bezinken, heb angsten gerelativeerd en mijn gevoel en verstand tegen elkaar afgewogen. En natuurlijk won mijn gevoel het. Het gaat hier immers om mijn kind. Mijn kind dat ik het liefste tegen al het slechte van deze wereld wil beschermen. Maar ik heb ook mijn verstand serieus genomen. Want angst is een slechte raadgever. Vanavond heb ik een e-mail gestuurd naar de mentor van de draak. Woensdagavond heb ik een tienminutengesprek met haar en ik wil dit graag met haar bespreken. Ik heb de betreffende mentor slechts één keer ontmoet en als ik mijn mening op die ontmoeting moet baseren, dan valt ze in de categorie ‘heel aardig, maar heel veel heb je er niet aan’. Ik heb de mail daarom ook maar gestuurd naar het algemene mailadres van school, in de hoop dat het bij iemand terechtkomt die er iets zinnigs mee doet. Zoals de angsten van de leerlingen serieus nemen. Want ik mag dan wel volwassen zijn en kunnen relativeren, dat is voor kinderen een heel ander verhaal.

90 DAGEN

90 Dagen van ziekenhuisopname en revalideren, een kwart jaar ziek en onderweg. Na het aanmeten van een nieuwe koker, waarmee het niet goed ging komen, werd er nog een keer een nieuwe koker aangemeten zodat de liefste zijn prothese weer kan gebruiken. En toen was daar gisteren ineens het bericht: “Morgen mag ik weg hier.”

Oh nee, hij is nog niet de oude en moet nog een tijdje twee keer per week terug voor dagbehandeling. Ook staat hij over een maand of twee voor de heftige keuze: hersteloperatie met risico’s of zijn leven lang een stoma. Maar dat is van later zorg. Voor nu kan hij eindelijk weer een begin maken met het normale leven. En na 90 dagen is dat reden voor een vreugdedansje. DE LIEFSTE IS WEER THUIS!

DAG LIEVE OME LOEK

wpid-img_20151118_090904.jpgDag lieve ome Loek,

En dan is er zomaar ineens weer een jaar voorbij en is het alweer twee jaar geleden dat u overleed. Soms lijkt het al zo lang geleden, maar nog veel vaker lijkt het nog zo dichtbij. Ik moet nog zo vaak aan u en papa denken, het lijkt wel of de herinneringen zich vermenigvuldigen naarmate de tijd verstrijkt. Regelmatig blader ik door mijn fotoboek van toen ik nog een klein Wendolaatje was en op de meeste foto’s waarop papa staat, staat u ook. Weet u wat grappig is? In het echt heb ik u en papa nog nooit door elkaar gehaald, maar op foto’s van vroeger zie ik soms echt niet wie wie is. Het is dat het erbij staat, anders zou ik het niet geweten hebben. En dan niet alleen hoe jullie eruit zien, maar ook hoe jullie naar mij kijken. Alsof ik twee vaders had. U lijkt wel net zo trots te zijn als papa. Als ik die foto’s zie, vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn geweest als bepaalde dingen anders waren gelopen. Als de band die er lang was niet langzaam was afgebrokkeld en keuzes die gemaakt zijn niet waren gemaakt. Maar dat heeft geen zin, het leven gaat zoals het gaat. En dus blader ik regelmatig door mijn fotoboek en laat met een glimlach de herinneringen door mijn hoofd gaan. Van hoe u en papa mij gruwelijk verwenden (oh weet u nog, die schommel op vier hoog!), hoe jullie mij Wed noemden en hoe jullie mij op sleeptouw namen richting circuit, de door jullie zo geliefde plek waar zoveel herinneringen liggen. Ik kom er bijna nooit meer, maar denk met liefde terug aan alle avonturen die ik er beleefde omdat ik er één van Bakker ben. Goh, wat waren sommige mensen bang voor u en papa. Maar mensen die verder keken dan die grote mond, wisten dat er een hart van goud achter schuil ging.

Vandaag denk ik vooral aan de leuke momenten, de herinneringen die zorgen voor een lach. En als jullie mij dan kunnen zien, lachen jullie dan met mij mee?

Lieve ome Loek, ik geef u weer twee dikke kussen. Geeft u er weer eentje aan papa van mij?

XX