SPANNEND

Ik lag nog op bed. Want terrorist ziek en ik vrij. Ik was net de nieuwsberichten over Brussel aan het lezen toen de liefste belde. Hij was in het AMC geweest bij een hele intelligente dokter die gespecialiseerd is in stomahersteloperaties. Ik vond het best spannend die afspraak. De liefste wil zo graag van die stoma af en het zou zo’n tegenvaller zijn als het niet zou kunnen of als de kans van slagen heel klein zou zijn. Maar de liefste had goed nieuws gekregen. De intelligente dokter was heel positief over een hersteloperatie en noemde de kans van slagen 95%. De liefste vertelde waarom de intelligente dokter zo positief was en hoe het proces zou verlopen. Maar ik hoorde alleen maar “95%” en “heel positief” en toen zette iemand de kraan met tranen open. Tranen van opluchting en geluk, dat enigszins misplaatst voelde na het nieuws uit een wereld die in brand staat.

Het blijft spannend, want het is een zware operatie. Ook het herstel zal tijd en aanpassingen vergen. Maar daar denk ik nu nog maar even niet aan. De liefste moet wel rekening houden met een wachttijd van drie maanden. Maar hé, 95%! Heel positief!

ik ♡ de liefste

Advertenties

WIJ EN ZIJ

image

En daar waren ze alweer in mijn tijdlijn op Facebook: de wij versus zij uitspraken. Want ZIJ zijn slecht en WIJ zijn goed. ZIJ zijn gevaarlijk en WIJ worden straks de dupe van al die tolerantie en dat softe beleid. ZIJ moeten oprotten met hun achterlijke ideeën en dan zul je zien dat WIJ geen gevaar meer lopen en dat WIJ het weer beter krijgen.

Ik word er zo ontzettend moe van. Wie zijn ZIJ dan precies?? En wie bedoel je nou toch met WIJ?! WIJ die haat zaaien en het normaal vinden om iedereen over één kam te scheren? WIJ die menen het slecht te hebben? WIJ die vinden dat het gerechtvaardigd is om de meest nare uitspraken over mensen te doen die we helemaal niet kennen? Rot toch op met je WIJ. Want ik hoor niet bij die WIJ waar jij bij hoort. Die WIJ die haat zaait en stemming maakt. Sodemieter toch op met je idiote uitspraken in mijn tijdlijn. Een betere mensheid begint bij jezelf. Wie haat zaait, zal haat oogsten.

Oh, ik weet het wel hoor wie je bedoelt met ZIJ. ZIJ, die enge moslims. Die enge moslims die maar aanslagen plegen en de hele wereld overnemen. Dat er talloze oorlogen hebben gewoed waar geen moslim aan te pas kwam, vergeet je voor het gemak maar even. Dicht moeten die grenzen en wel nu. Ik vind het goed hoor, dat je zo denkt. Maar ik heb niet zo’n zin in die vervelende ongenuanceerde uitspraken. Dus doe ook vooral geen moeite om te reageren om je punt duidelijk te maken. Ik hoor niet bij jouw WIJ. Ik wil niet bij jouw WIJ horen. En dat zou jij ook niet moeten willen. Daar word je nl. echt geen leuker mens van.

En ja, ik veroordeel al die aanslagen ook. Maar het kan mij niet zoveel schelen door wie ze gepleegd worden. Ik veroordeel ze ongeacht wie ze pleegt. Degenen die dit doen, verschuilen zich achter een god die zijn ogen uit zijn kop schaamt dat er uit zijn naam dit soort dingen gebeuren. Want dit heeft helemaal niks met geloof te maken, maar alles met mensen die haat zaaien en vinden dat het gerechtvaardigd is om op deze manier hun overtuiging aan de wereld op te dringen. Maar goed, daar doe jij met je WIJ natuurlijk niet aan mee, want jij bent met je WIJ veel beter dan ZIJ. Toch?

DE DRAAK & DE STAGE

wpid-img_20150727_220511.jpg

Zo groot was ze ongeveer toen ze naar de peuterspeelzaal ging. Het lijkt wel vorig jaar, maar in werkelijkheid is het bijna dertien jaar geleden. En gisteren begon haar stage op diezelfde peuterspeelzaal. Want ze twijfelt wat ze nou toch zal gaan doen, later als ze groot is. Veertien is ze en nu moet ze al keuzes maken voor haar toekomst. “Wist jij al wat je worden wilde toen je zo oud was als ik?” Eh… nee… Dat weet ik eigenlijk nog steeds niet. “Iets met kinderen” vindt ze heel leuk. Maar ja, die mediaopleidingen zijn toch ook wel heel erg leuk. Ze besloot voor de beroepsgeoriënteerde stage “iets met kinderen” te kiezen. En zo begon haar stageweek gisteren daar waar haar schoolcarrière lang geleden begon.

Toen ik uit mijn werk kwam, werd ik overladen met verhalen. Over hoe leuk ze het vond. Hoe grappig het was dat de kindjes haar allemaal ‘juf’ noemden. Dat het toch wel gek was om weer door haar oude school te lopen. Hoe de juffen allemaal zeiden dat ze zo groot was geworden. Ze vertelde honderduit over haar eerste stagedag. Mijn kleine meisje klonk ineens zo groot.

Na het eten kwam ze naast me op de bank zitten. Ik trok haar dichter tegen me aan en deed net alsof ze nog dat kleine peutermeisje was. Ik kriebelde door haar haren en genoot van haar zijn zo dicht bij me. Aan de andere kant kroop de terrorist ook tegen me aan. En terwijl we zo zaten op de bank, ik met in elke arm een drakenkind, zwol mijn hart op tot ongekende grootte. Dat groter worden gaat me af en toe echt veel te snel, maar mán wat doen ze het allebei goed!