BLIJ EI

Afgelopen week was een goede week. Zo’n week dat je rondhuppelt als een blij ei. Ik was jarig en werd verblijd met ontbijt op bed, een jarigheidslied, cadeautjes en lieve briefjes. Ook had ik een soort van sollicitatiegesprek die dag. Voor een functie op een ander gedeelte van de administratie binnen de organisatie waar ik werk. Een functie met veel hectiek, veel plannen en organiseren en andere collega’s. Best een beetje spannend dus. Al vind ik de afdeling waar ik nu zit ook nog steeds heel leuk. Maar ja, soms komen er kansen voorbij die je niet wilt laten lopen. Donderdag hoorde ik dat ik de functie krijg. En best snel al ook. Donderdag trakteerde ik ook jarigheidstaart. Taart die ineens ook ‘jihoe! ik heb die functie!’ taart werd. Twee grote taarten had ik gemaakt. Van die taarten waarvan één hap al 263 calorieën bevat. Maar dat weerhield mijn collega’s er niet van om van beide taarten een stukje te nemen. Zaterdag hadden we een gezellig feestje en vandaag deden we een rondje jaarmarkt. Ja, het was een ‘ik ben een blij ei’ week.

Komende week weer zo’n week?

Advertenties

SHOCK

Soms krijg je een bericht waar je even stil van bent. Zo ook afgelopen maandag. Ik was er niet alleen stil van, maar ook nogal van in shock. Het laat me de afgelopen dagen maar niet los, ik moet er steeds aan denken. Hoe eenzaam moet je geweest zijn om tot deze beslissing te komen? Hoe zwaar moet je het hebben gehad? Op Facebook ontploft mijn tijdlijn bijna van alle berichten die erover voorbij komen en één emotie overheerst: ongeloof.

Oh nee, er is mij of mijn naasten geen persoonlijke tragedie ten deel gevallen. Maar de naasten van iemand anders wel. En daar moet ik steeds aan denken. Aan zijn kinderen en andere nabestaanden, mensen die hem lief hadden. En toch was dat niet genoeg. Ik word er ook verdrietig van, dat iemand die ogenschijnlijk zoveel had zo ontzettend diep zat. En dat bijna niemand dat wist.

Na het overlijden van papa B. stuurde hij mij een berichtje: “Gecondoleerd met het verlies van je geweldige vader.” Ook een circuitman, weliswaar op een heel ander vlak, maar op het circuit lag hun leven. Misschien zien ze elkaar wel in het hiernamaals, maken ze hun eigen circuit. En als dat dan zo is, dan hoop ik dat ze dat met net zoveel passie en plezier doen als ze hier deden.

Ik hoop dat zijn kinderen en andere nabestaanden de kracht vinden om dit te verwerken. Dat zij later -als het intense verdriet een plaats krijgt- terugdenken met een glimlach, zich de mooie dingen herinneren en de tragedie niet laten overheersen.

Race In Peace las ik bij de post van iemand, zoveel toepasselijker dan het standaard Rest In Peace. En dat is wat ik hem wens. Rust en racen, in een wereld waar het hopelijk minder zwart is.

NIET ZOMAAR EEN ZONDAG

Het is inmiddels al een week geleden, maar toch wilde ik dit nog even delen: moederdag. Ik was de avond ervoor gesommeerd in bed te blijven tot ik gehaald werd. Dus toen ik op zondagochtend gerommel vanuit de keuken hoorde, bleef ik netjes in bed liggen. De terrorist wekte me ruw: ze kwam als een wervelwind de kamer binnen en gooide gelijk het grote licht aan. Ze bracht een hoop drukte en hysterie zo op de vroege ochtend, maar geen ontbijt. Nee, ik moest mee naar beneden. En of ik wel even een lange broek aan wilde trekken. Mijn vermoeden dat we dus in de tuin zouden ontbijten klopte. Er waren croissants, omelet en fruit. En pistoletjes die niet helemaal uit de oven waren gekomen zoals de bedoeling was. In plaats van knapperig van buiten en zacht van binnen, waren ze zo kneiterhard dat je er iemands hersens mee in kon slaan. Hilarisch vonden we het het. 🙂 Ook waren er cadeautjes, slingers en ballonnen. Maar het allerblijst werd ik van de twee schrijfsels: lief, ontroerend, komisch.

ik ❤ mijn draken

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én een omschrijving*