HOOP

Vanmiddag hebben we HET gesprek op school. Het gesprek waarin we te horen krijgen welk advies de terrorist krijgt voor de middelbare school. Het houdt haar al enige tijd bezig, want ze wil zo graag naar dezelfde school als haar zus. Maar die mogelijkheid valt of staat met het advies dat ze gaat krijgen.

Na de overstap van haar vorige school naar deze school gaat ze als de brandweer. Met de hulp die ze gekregen heeft, weet ze goed om te gaan met de dyslectische problemen. Zo goed, dat er uit de onderzoekjes die er gedaan zijn niet zoveel meer uitkomt dan ‘er is iets gekkelijks qua taal, maar wat precies…’. We hebben besloten om haar niet verder te laten testen. Ze houdt zich goed staande, spelling zal nooit haar sterkste kant worden, en aangezien er op alle fronten gekort wordt op de hulpverlening aan dyslectische kinderen heeft een onderzoek niet echt toegevoegde waarde. Met of zonder dyslexieverklaring: spelling zal haar altijd meer tijd en energie kosten dan gemiddeld. Ondanks dat taaldingetje scoort ze op de citotoetsen tegen VWO-niveau aan. Mocht dat het advies worden, dan vervalt de mogelijkheid om naar dezelfde school te gaan als de draak. Ik hoop dat er in het advies rekening wordt gehouden met het soort kind dat ze is, dat er niet alleen gekeken wordt naar haar resultaten. Dat ze op school ook zien dat ze op het VWO wel heel erg op haar tenen moet lopen. Ik denk dat ik een van de weinige ouders ben, die liever ziet dat het advies iets lager uitvalt. Omdat dat zoveel beter zou zijn voor haar. Mocht school het daarmee eens zijn, is er bovendien een kans dat ze de eerste twee jaar naar dezelfde school kan als haar zus. En dat zou zo fijn zijn voor haar. Een school waar ze zich fijn voelt en waar ze zichzelf kan zijn.

“Mam, ik vind het een beetje spannend. Ik wil niet naar het VWO. Ik ben bang dat ik dat niet kan en dat vind ik niet fijn.” Ik denk wel dat ze het kan, maar ik vind het veel belangrijker dat ze zich fijn voelt. Dus ik hoop met haar dat het geen VWO-advies wordt, zodat ze zich niet de rest van dit schooljaar zorgen gaat lopen maken om dat wat komen gaat. Hoop je met me mee?

3

2016-11-18-21.22.39.jpg.jpg

Dag lieve ome Loek,

De laatste tijd betrap ik me erop dat ik regelmatig denk “Dat zou ome Loek geweldig hebben gevonden!” Weet u wanneer ik dat denk? Als ik Grand Prix zit te kijken en Max Verstappen de meest geweldige acties zie uithalen. Oh, wat hield u van Formule 1. Ik weet nog heel goed dat u allerlei miniaturen van Formule 1 wagens kocht. En de bijbehorende poppen van de coureurs. Alles op schaal, tot in de kleinste details nagemaakt. Ze stonden te pronken in vitrinekasten die u daar speciaal voor aangeschaft had.

Ik denk dat u de stijl van Max Verstappen wel had kunnen waarderen: brutaal, op het randje, schoppend tegen de bestaande orde. Misschien had u zelfs nog wel een plekje voor hem gevonden in de overvolle vitrinekasten.

Ik hoop dat hij nog lang succesvol zal zijn in de Formule 1. Dat ik nog lang en vaak zal denken hoe geweldig u dat zou hebben gevonden. En dat met iedere keer dat ik dat denk er een herinnering aan u en uw verzameling naar boven komt. Want herinneringen zijn er genoeg, het lijken er wel meer te worden met elk jaar dat er voorbij gaat.

Lieve ome Loek, ik geef u weer twee dikke kussen. Geeft u er weer eentje aan papa van mij? Want zelfs na drie jaar ben ik er nog steeds niet helemaal aan gewend dat jullie er niet meer zijn.

XX

IN TRAINING #1

Sinds een aantal jaar wordt hier de 30 van Zandvoort georganiseerd. Een wandeltocht over 30 kilometer. Elk jaar zegt een stemmetje in mijn hoofd ‘best leuk om te doen’, maar elk jaar doe ik het toch niet. Vorige week zei ik tegen de draak dat ik erover dacht om me in te schrijven. Voor de 18 kilometer niet de 30, je kunt het nl. ook overdrijven. Een paar dagen later zei ze dat ze wel samen met mij mee wilde doen en dus schreef ik ons in. We moeten er wel voor in training, want we zijn heel goed in veel dingen maar sportachtige activiteiten horen daar niet bij. Afgelopen weekend was onze eerste training. Nadat de draak klaar was met lachen om mijn echte wandelschoenen (jawel, die heb ik), gingen we op pad. We liepen door de duinen en keken alsof we het voor het eerst zagen. We lachten, maakten gekkigheid en werden kletsnat en koud van de ijzige regen op het laatste stuk. “Ik ben best een beetje trots op ons mam. We hebben het toch maar mooi gedaan vandaag.” En zo is het. ❤

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*