SURPRISE

Er werden weer lootjes getrokken in de klas van de terrorist. Voor de laatste keer op de lagere school. Ze hoopte wel dat ze een leuk iemand zou hebben, want “dan is het veel makkelijker mam”. En ze had een leuk iemand: ze trok het lootje van een vriendinnetje. Een vriendinnetje dat heel erg van paarden houdt, maar waarvoor ze geen paard wilde maken. “Dat krijgt ze ieder jaar mam, dat vind ik niet leuk.” Ze deed wat inspiratie op op internet en al snel wist ze wat ze wilde maken: een sneeuwpop. En dus werden er plastic bekertjes gekocht en nietjes, heel veel nietjes. En nog wat meer plastic bekertjes. Vol enthousiasme ging ze aan de slag. Zondag zou ze ‘m afmaken, want zaterdag hadden we geen tijd. Gelukkig was ze al een eind op weg, want zondag werd ze ziek. Maar dan ook echt ziek. Zo ziek dat ze met 39,3 lag te ijlen in bed. En dus maakten de liefste en ik de surprise af. Gisteravond maakten we een gedicht. Zij maakte het opzetje en ik verbeterde het zo hier en daar. Want, dyslectische trekken en dichten zijn geen goede combinatie.

Ze lag al vroeg weer te slapen, gedrogeerd met paracetamol. Ik hoopte dat ze een goede nacht zou maken en zich dan vandaag goed genoeg zou voelen om in ieder geval mee te kunnen doen aan de surprises. Ik moest haar wakker maken vanochtend, maar hoorde al snel dat ze zich een stuk beter voelde dan gisteren. Ze had nog wel 38,1 maar ze mocht van mij naar school. Samen brachten we de surprise naar school, gelukkig heb ik een grote auto. Ze poseerde nog even bij de surprise en toen ging ik naar huis. Ik hoop dat ik niet gebeld word om haar te halen, want dat betekent dat ze zich goed voelt. En als ik dan toch gebeld word, dan hoop ik dat het na de surprises is. Want het blijft toch altijd leuk, Sinterklaasfeest op school. Alhoewel… “Ik wil niet op de foto hoor met Zwarte Piet, dat vind ik eng. Dat weet je.” 🙂

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*