WHAT A LOVELY WEEKEND

We gingen naar het strand, een beetje aan het einde van de middag en picknickten voor het avondeten. We zwommen en keken mensen. ’s Nachts maakte ik de draken wakker om te gaan kijken naar de zeevonk. Als ik de verhalen mag geloven die ik op Facebook las, was het minder spectaculair dan de nacht ervoor. Maar hé, dat maakte ons nachtelijk avontuur niet minder leuk.

Wat een fijn weekend was dat!

*Klik op een cirkel voor de hele afbeelding én een omschrijving.*

ABNORMAAL

Dat moment waarop de lege-flessen-automaat stopt met de melding: gestopt vanwege een abnormale situatie, roep een medewerker. Hoezo een abnormale situatie? Het is toch heul gewoon om 63 lege flessen in te willen leveren? 🙂

EEN RIMPEL IN DE ZEE

“Mam, kan ik even met je knuffelen?” Het is nog geen half zes als ze naast mijn bed staat. “Mam, ik moest plassen en toen keek ik op mijn telefoon en ik had allemaal meldingen. Er is een bomaanslag geweest na een concert van Ariande Grande en er zijn allemaal doden.” En terwijl ik voel hoe ze wegkruipt in mijn armen, ben ik in één klap klaarwakker. Er vliegen ontelbaar halfslachtige pogingen tot uitleg door mijn hoofd en ik zoek naar woorden waarmee ik kan voorkomen dat ze dit nieuws te hard bij zich binnen laat komen, maar ik heb ze niet. “Als ik me niet goed voel luister ik altijd naar muziek, dan voel ik me beter. Misschien was dat voor die kinderen ook wel zo.” Ik hoor het onbegrip en verdriet in haar stem en hou haar iets steviger vast. Hoe leg je een vijftienjarige uit dat de wereld gek is geworden, maar dat we ons niet bang moeten laten maken? Hoe vertel ik mijn grote gevoelige kind, waarbij elk spoor van egoïsme ontbreekt, dat sommige mensen zó ver gaan om hun zin te krijgen? Hoe zeg ik iets zinnigs, terwijl het even stil is in mij? Als ik me herpakt heb, vertel ik haar dat we niet veel meer kunnen doen dan lief zijn voor elkaar. Dat toen ik jong was er ook hele heftige dingen gebeurden, maar dat er altijd een tegenbeweging kwam. Dat ik geloof dat als je aardig bent voor anderen, dat zich dat verspreidt als een rimpel in de zee. Ik hou haar nog even stevig vast en dan is ze rustig genoeg om weer terug te gaan naar haar eigen bed.

En nu lig ik al anderhalf uur klaarwakker. Denkend aan die ouders die hun kind verloren bij iets wat alleen maar leuk had moeten zijn. Hopend dat de haat niet wint.

Zullen we vandaag allemaal een rimpel starten?