SWEET SIXTEEN

Vandaag wordt ze zestien, mijn mooie grote kind. Nou ja, kind… Het kinderlijke is er al een tijdje af. Als ik naar haar kijk, zie ik een mooie jonge vrouw en kan ik bijna niet geloven dat die vrouw ooit als kleine baby uit mij gekomen is. Als ik eraan denk dat ze nu zestien is, denk ik alleen maar ‘wanneer is dat gebeurd dan?!’ Maar als ik haar zie, kan ik er niet omheen: mijn kleine draak is allang geen kleine draak meer. Met haar middelbare school diploma op zak brengt ze haar vakantie door met werken bij haar eerste baantje, bijna klaar voor haar vervolgopleiding. Ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, aan een kind dat ’s ochtends zegt “Mam, ik moet vandaag tot vijf uur werken” en in haar bedrijfskleding de deur uit stapt. Oh mán, wat gaat de tijd snel. Maar wat doet ze het goed! En al is ze nog zo groot, ze blijft voor altijd mijn draak.

Lieve lieve draak van me, gefeliciteerd met je zestiende verjaardag. Happy Sweet Sixteen!

Advertenties

EN OOK ZIJ DEED HET

Het was een enerverende week voor de terrorist: haar allerlaatste week op de lagere school. Dinsdagavond was er de eindmusical. En wat was het leuk! En wat deed zij het goed! Ze was ‘tante van de catering’: een Surinaamse tante, compleet met accent. En natuurlijk ben ik bevooroordeeld en vond ik dat ze dat supergoed deed (maar hé, zo’n accent zit een beetje in haar genen…), maar de ladingen complimenten die ze na afloop kreeg bevestigden haar dat ze het echt goed had gedaan. Het werd een latertje, dus ze lag na elven in bed. Gelukkig mochten ze de volgende dag om 10.00 uur op school komen, zodat ze even lekker kon bijslapen. Die dag hadden ze ook een eindfeest met de klas, georganiseerd door een aantal ouders. Superleuk was het, met spelletjes en lekker eten en vooral heel veel plezier. Donderdag was dan de allerlaatste schooldag, mét uitzwaaimoment door de hele school. Ik denk dat alle indrukken van die week een beetje teveel waren, want ik werd ’s ochtends gebeld door haar juf dat ze zo’n hoofdpijn had dat het beter was als ze opgehaald zou worden. Hoe sneu! Thuis is ze gelijk naar bed gegaan, maar ze wilde per se naar het uitzwaaimoment dus om half twee moest ik haar wakker maken. Ze kwam nog even bij mij liggen om te knuffelen, maar moest ineens rennen naar de wc. Ze was net op tijd… Ik zal de details voor me houden, maar ik heb haar nog nooit zo erg zien spugen. Het luchtte haar nogal op, want ze voelde zich direct stukken beter. Dus op naar het uitzwaaimoment! De reacties van haar klasgenoten waren zo lief: “Wat goed dat je er bent!” “Gelukkig, je bent er. Anders was de klas niet compleet geweest!” En toen brak toch echt het allerlaatste moment aan: onder luid gejoel ging groep acht door de erehaag van medeleerlingen. Aan het einde van de haag klommen ze op het klimrek en na een aftelmoment gooiden ze allemaal hun ‘afstudeerhoed’ de lucht in. En toen was het klaar. Voor de leerlingen dan hè. De ouders stonden allemaal als emomutsen toe te kijken en nog helemaal niet klaar te zijn voor de volgende stap. Er werd afscheid genomen van juffen, klasgenoten en vriendinnen en samen liepen we voor de laatste keer het schoolplein van de lagere school af. We zouden eigenlijk samen ergens iets gaan eten, maar ze voelde zich toch nog wat brak en is dus haar bed weer in gegaan. Gisteren lunchten we samen. Om te vieren dat ze klaar is met de lagere school. Oh man, wat ben ik trots op dat kind! Omdat ze zo hard gewerkt heeft om met haar dyslectische problemen om te gaan. Omdat ze dat zo waanzinnig goed gedaan heeft, dat ze ineens scoorde als een malle. Omdat ze is wie ze is: mijn eigenzinnige, creatieve, grappige, stronteigenwijze, hardwerkende terrorist.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*