VIER JAAR ALWEER

Lieve pap,

Ik was al heel vroeg wakker vandaag. Het soort wakker dat je duidelijk maakt dat slapen echt niet meer gaat lukken. Ik wist ook gelijk welke dag het was vandaag. Misschien was het het vroege uur, misschien het donker waarin verdriet erger lijkt dan in het zonlicht, maar ik moest ervan huilen. Ik wilde het niet, maar het gebeurde gewoon.

Er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar, zoveel gebeurtenissen waarvan ik had gewild dat je erbij was geweest. Niet in gedachten, maar fysiek. Ik had je zo graag trots willen zien zijn op de draken die het zo goed doen. Je nog één keertje willen horen zeggen “Wat wordt die meid groot hè!” toen die draak haar diploma haalde. Ik weet ook zeker dat je dat over de terrorist zou zeggen. Ze gaat naar de middelbare school pap! Kan je het je voorstellen? Dat kleine opstandige meisje is ineens een puber die naar de middelbare gaat. Ja, je zou trots op ze zijn geweest. Oh nee, je zou het niet gezegd hebben met zoveel woorden, dat was niet je stijl. Maar je blik had genoeg gezegd. Het gaat goed met ze pap, het gaat goed met ons allemaal. Maar op dagen als deze voel ik me toch altijd een beetje verdrietig. Omdat ik je na vier jaar soms nog altijd een beetje mis.

Lieve pap, ik geef je weer twee dikke kussen. Eentje voor jou en eentje voor ome Loek. Want je weet het hè: Bijzondere mensen sterven niet, zij gaan wel, maar blijven toch, voor altijd…

XX

WAT IK NOG VERTELLEN WIL

We hebben zoveel leuke dingen gedaan de laatste weken, maar het kwam er niet van om alles te bloggen. Daarom even een inhaalslag 🙂 Want was het leuk allemaal! De zestiende verjaardag van de draak, waarop ze zo verrast was door de geweldige taart die ik liet maken. En die we lekker in de tuin konden vieren. Het meelopen in de Pride at the Beach parade met de terrorist was ook zo leuk. We gingen ook onverwacht lekker eten bij Sumo met z’n drietjes. Het is tenslotte vakantie. En het wegbrengen van de terrorist naar ZomerKamp was ook een hele leuke happening. Ok, voor de terrorist. De liefste en ik hebben wederom met plaatsvervangende schaamte gekeken naar al die ouders die vol enthousiasme meededen met de opening. Echt… zo infantiel zie je het maar zelden. Maar goed, de terrorist was weer helemaal blij dat haar kampweek begonnen was. Kijk je mee?

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

Vandaag is het acht jaar geleden dat de liefste dat stomme ongeluk kreeg. Ook dit jaar sta ik, net als ieder jaar, stil bij die dag. Die dag dat hij voor de tweede keer het leven kreeg. Omdat ik me nog altijd gelukkig prijs dat er die dag een engel op zijn schouder zat.

Ik ♡ de liefste