OK, EEN KEER DAN

Ik was niet van plan om er een blogje over te schrijven maar doe het nu dan toch. Eén keer, dan hou ik erover op.

Nee, ik vond het liedje ook niet geweldig. En ja, dat broekpak was net een kruising tussen een luchtballon en een superheldencape. Maar kom op, heb je gezien wat er nog meer optrad? Vals zingend, slechte uitspraak, een soort Josti punkband (niks mis mee hoor, begrijp me niet verkeerd, maar even ter vergelijking) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Trijntje was vocaal toch echt een stuk beter dan de meeste andere acts. En hoewel ik keihard heb gelachen om de foute grappen, vind ik het wel onterecht dat ze niet door is. Gaat het dan serieus om de raarste act en het meeste geld?

Misschien moet ik dan volgend jaar meedoen. Gekke miljonair die me sponsort en meefinanciert, regenbooghaar, gekke jurk aan, hilarisch dansje erbij en gaan. Of ik kan zingen? Nee, in het geheel niet. Maar dat hoeft niet zag ik gisteravond. Dus.

ACH JELTE TOCH

Ik geloof dat ik je voor het eerst zag bij De Wereld Draait Door. Ik was er nou niet helemaal uit of je gewoon buitenproportioneel onzeker was of dat je stijf stond van de drugs. Misschien was het wel een combinatie van beide. En toen stapte je het podiumpje op en confuseerde mij. Hoe kon die vreemde, niet-gefocuste, onrustige jongen nou dezelfde zijn als die daar op dat podiumpje briljant zijn ding stond te doen?! Ik geloof ook dat het toen was dat ik een beetje verliefd werd op je. Oh, maak je maar geen zorgen. Het is geen oud-wijf-met-naderende-overgang-verliefdheid, maar meer een wow-wat-is-die-jongen-fantastisch-op-het-podium-verliefdheid. Ik heb je daarna nog een paar keer gezien bij DWDD en elke keer weer was ik geconfuseerd. Het verschil tussen Jelte en Jett is zo immens groot, dat het niet goed gaat in mijn hoofd. Ik zag je ook bij Serious Request en daar werd mijn verliefdheid nog groter. Je was zó leuk, dat ik veel en veel te laat naar bed ging, omdat ik steeds nog even een stukje wilde kijken. Mijn zus vroeg me of ik de docu Who The Fuck Is Jett Rebel al gezien had en vertelde me haar bevindingen. Ik werd er een beetje verdrietig van en misschien is het daarom dat ik de docu nog altijd niet gezien heb.

Eergisteren was je trending op Twitter, omdat je je laatste interview gaf. Bij DWDD. Ik had het gemist, dus ik heb het even teruggekeken. Als ik eerlijk ben, schrok ik een beetje van je. Ik hoorde je praten, nogal onsamenhangend, en de tegenstrijdigheid tussen Jelte en Jett was groter dan ooit. En weet je? Eigenlijk snap ik je wel. Het gevoel van onzekerheid dat diep in jou geworteld zit en ervoor zorgt dat je constant twijfelt over alles wat je doet. Dat zich continue afvraagt hoelang mensen nog geloven dat je echt zo goed bent als ze denken. Want zelf ben je daar helemaal niet zeker van. Zelf ben je van binnen een onzeker jongetje, dat niet past in hokjes en waar mensen altijd een mening over hebben. Een onzeker jongetje dat op het podium briljant is, maar zich daarbuiten geen raad weet met zichzelf. Dat een overload aan drank en drugs nodig heeft om overeind te blijven. Voor zolang je dat volhoudt op die manier. Ik zag je en dacht steeds “Heeft die jongen geen ouders?!” Nou kan het natuurlijk heel goed zijn dat je geen ouders hebt. Of dat je ze wel hebt, maar dat ze niet zo betrokken zijn bij je leven. Of jij niet zo betrokken bij hun leven. Maar toch. Er moet toch iemand zijn die dicht genoeg bij je staat om zich zorgen te maken om je? Die je bij je haren pakt, je drie schoppen onder je kont geeft en je erbij helpt om weer grip te krijgen op de dingen. Op je leven. Die zijn er toch wel? Of zijn die te druk met geld verdienen aan je? Die mensen zijn er heel veel in de muziekwereld weet ik uit ervaring. Maar gelukkig zijn ze niet allemaal zo. En ik hoop dat je een paar van dat soort mensen om je heen hebt, die oprecht begaan zijn met jou en niet alleen met het geld dat ze aan je kunnen verdienen. Ik zou het zo jammer vinden namelijk als Jelte ten onder zou gaan aan het succes van Jett. Dat is geen enkel succes waard. Echt niet.

DE DRAAK KIJKT AUSTRALIË – NEDERLAND

Wie zijn die mannen dan, die daar voorop lopen? -Dat zijn de grensrechters en de scheidsrechter. – Grensrechters? Wat zijn dat dan weer?!

Hoe heet die kale? Robin? Maar die daar heet toch Robin? – Nee, die kale is Arjan ROBBEN en die andere is ROBIN van Persie. – Oh. Wat ingewikkeld.

Waarom heet ‘ie Blind dan, die ene gast?

Waarom gaat die man nu over China praten? Het is toch Nederland tegen Australië?

Man, man, man. Wat een overtreding. *zet een cynische commentatorstem op* Echt, hij is veel te fanatiek mam.

Corner? Corner?! Wat is het verschil dan tussen een corner en een penalty?

Spurrènnowitsj? Spurrènnowitsj?! Wat is dat nou voor naam?! Dat klinkt als iets wat je op je brood smeert. Geef jij mij de Spurrènnowitsj even aan.

Hoe spreken wij dat uit? Spieraanooviets?? Dat klinkt als dat ding dat jij in je buik hebt.

Oh gelukkig. Pauze. Al die namen.

 

Dus…