DANK U SINTERKLAASJE!

We kochten weer onzincadeautjes en hadden voorpret voor tien. Ik maakte Sinterklaasfudge, zus maakte een salade, oma maakte een ovenschotel en broer, zus én de liefste vonden het een goed plan om een banketletter mee te nemen. Nadat we onze buiken vol hadden gegeten, begonnen we met het spel. De terrorist aasde het hele spel op het verkeerde pakje, de liefste had zijn cadeautjes ingepakt in enorme dozen met vulmateriaal en zus had zoveel cadeautjes verzameld dat ze ze niet meer kon stapelen. Het was weer hilarisch! Dank u Sinterklaasje!

*klik op een cirkel voor de volledige foto én een omschrijving*

WE VIERDEN EN HERDACHTEN

Het is alweer twee weken geleden dat papa B. en ome Loek jarig waren. 72 zouden ze zijn geworden. ’s Middags brachten we bloemen bij ome Loek, ’s avonds aten we pannenkoeken en beklommen we de heuvel om papa B. te feliciteren. Het was fijn maar ook verdrietig. Met een lach en een traan. Om de herinneringen en het gemis.

*klik op een afbeelding voor de volledige foto én omschrijving*

KATTENKWAAD

We wilden papa B. herdenken, maar wisten niet zo goed hoe. We dachten erover na en besloten hem te herdenken in zijn stijl: lekker eten en een beetje kattenkwaad uithalen. We gingen gourmetten en de terrorist maakte Dame Blanche. “Want dat vond opa lekker mam!” Toen het bijna donker was, reden we naar de door hem zo geliefde plek. Aangekomen bij de plek waar we zijn as hadden uitgestrooid, parkeerden we de auto en troffen we de voorbereidingen. We vonden het best spannend. Het was zo donker, de lucht was zo woest, maar het was zó mooi. Ineens was daar een hert. Eentje maar. Het liep rustig over de heuvel, precies over de plek waar nog een hoopje as van papa B. ligt. Het hert stond stil, zag ons en maakte een paar gekke sprongen. Alsof het zeggen wilde: “Toe maar, doe het maar!” We waren er even stil van, het was zo bijzonder. Lacherig staken we een paar potjes siervuurwerk aan, gevolgd door drie vuurpijlen. Zodra de eerste pijl in de lucht uit elkaar spatte, kon ik mezelf niet beheersen en stond ik te joelen als een klein kind. Bij pijl twee en drie herhaalde zich dat tafereel. “Die ouwe zou er zijn bed voor uit zijn gekomen”, zei zwager. En we moesten lachen om ons eigen kattenkwaad. Door de donkere avond reden we terug naar huis. Ja, papa B. zou trots zijn geweest op ons.