ZE HEEFT HET GEWOON GEFLIKT

Ze slaagde met vlag en wimpel, mijn grote draak. Ze had een cijferlijst waar je u tegen zegt en waar mijn moederhart dansjes van ging doen. Want het was me het schooljaar wel. En als je dan met zulke cijfers laat zien wat je in je mars hebt, dan gaan moederharten dansjes doen.

Vorige week was de diploma-uitreiking. En wat was het leuk! De leerlingen werden in groepjes geroepen en voor elk groepje werd een lied gezongen of een toneelstukje gedaan of een gedicht voorgelezen. Ja, er werden zelfs dansjes gedaan. Door de leerkrachten. Hoe leuk is dat! Ik zat ongeveer de hele avond met mijn tranen gevaarlijk dicht achter mijn ogen, maar ik hield het -net aan- droog. Maar mán wat ben ik trots op dat kind! Ze heeft het gewoon geflikt!

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én een omschrijving*

IK ♡ WEEKEND

Er was British Festival in het dorp. Met allerlei Britse activiteiten in het dorp. Gisteren wilden de terrorist en ik al in de rode dubbeldeksbus, maar juist toen wij in wilden stappen moest er water bijgevuld worden want er kwam allemaal stoom uit. Dus toen gingen we maar boodschappen doen. ’s Avonds gingen we BBQ’en met de mutsenbrigade die weer even compleet was. Daar waar we in een vorig leven genoten van avonden vol drank en dansjes op de bar, genoten we nu van baby Kate en gemuts in de tuin van een nieuw mutsenhuis. Vandaag ging ik met de draken op pad. We hadden de grootste lol in die grote rode bus en genoten van het lekkere weer.

Ik ♡ dit soort weekenden

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

HOUT

Morgen is het zover, dan horen we of de draak geslaagd is voor haar eindexamen. Noem me een muts, maar ik vind het best spannend. Ik word er zelfs een beetje emotioneel van. Afgelopen jaar was op zijn zachtst gezegd niet bepaald makkelijk voor haar, maar ze hield vol. Afgelopen jaar liet zien wat een geweldig karakter ze heeft, uit welk hout ze gesneden is. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, maar mán wat een topkwaliteit hout is dat!

Toen ze in de brugklas zat, had ik een gesprek met haar mentor. “N. weet heel goed wat ze wil en belangrijker, wat ze niet wil. Ze werkt heel hard om haar doel te bereiken en vaart haar eigen koers, laat zich niet beïnvloeden door anderen. Zij is een heel bijzonder meisje.” Natuurlijk vond ik dat ook, maar hé wie vindt dat niet van zijn eigen kind? De laatste tijd moet ik regelmatig aan dat gesprek met die mentor denken. En weet ik hoe waar zijn woorden van toen zijn. Mijn mooie grote bijzondere kind, op wie ik nu al megatrots ben. Ongeacht wat de uitslag morgen is. Megatrots. Om die topkwaliteit hout.