AVONTUUR

Vorige week was het alweer vier jaar geleden dat papa B. overleed. Bij gebrek aan vuurpijlen bedachten we dat het een leuk idee zou zijn om wensballonnen op het strand op te laten. Dus toen het donker werd, togen wij naar het strand. Het ziet er easy peasy uit: aansteken, even wachten en hop de lucht in. De eerste twee acties verliepen voorspoedig, de laatste niet zo. Er stond bijna geen wind en de wind die er stond was aflandig. Gunstige omstandigheden dus, dachten wij. Maar mán wat een toestand. Zwager rende achter de wensballon aan alsof zijn leven ervan af hing en gaf niet op. Nadat de eerste ballon het echt niet meer ging doen en ten onder ging in de zee, probeerden we een kleinere. Maar ook die had er geen zin in. We gingen wat dichter bij het duin staan en probeerden er nog eentje. Dat wil zeggen, de liefste en zwager. Zussie, broer, de draak en ik bleven op een afstand staan kijken. Bang dat we het duin in de fik zouden steken 🙂 Maar deze ballon deed het goed. Beetje vaart maken en hup de lucht in. Hij ging heel hoog en superver! Papa B. zou ons voor gek hebben verklaard en zou zelf allang zijn kont geparkeerd hebben op het terras van de strandtent waar we naast stonden. En tegen de tijd dat wij dan aan zouden komen, zouden de bitterballen en drankjes al klaar staan. Ik was blij dat we toch nog even volhielden en die laatste poging deden. Het was een heel avontuur, maar vooral weer een nieuwe herinnering aan papa B.

Ik ❤ papa B.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

Advertenties

8

Vandaag acht jaar geleden kregen de liefste en ik officieel verkering. We hadden een, tsja hoe zal ik het noemen, nogal lange aanloop nodig voordat we hardop gingen zeggen hoe leuk we elkaar vonden. Drieënhalve week later kreeg hij dat stomme ongeluk. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat mij gevraagd is of ik nou wel bij hem bleef, dan had ik daar heel leuk van op vakantie kunnen gaan. Ik weet nog goed hoe stom ik die vraag vond. Ik heb nl. geen moment gedacht het uit te maken omdat hij zijn been was verloren. Tsja laten we eerlijk zijn, ik had het al een paar keer geprobeerd met mannen die gewoon twee benen hadden en dat was me ook niet goed bevallen. Dus het hebben van twee benen leek me niet echt een goed criterium om te bepalen of de relatie leuk zou blijven. 🙂

Het begon dus nogal onstuimig. En zo is het eigenlijk altijd gebleven. We maakten in die acht jaar meer mee dan sommige mensen in een heel leven. En iedere keer als mijn wereld als een malle staat te schudden, is hij mijn veilige haven. Om dat en nog heel veel meer is hij al acht jaar lang de liefste. Mijn liefste.

Ik ♡ de liefste!

*Oh en die foto? Die is van heul lang gelee, toen ik uit elkaar klapte van trots omdat de liefste die berg op ging.*

NEWCASTLE UPON TYNE

We deden een ‘minicruise’ naar Newcastle upon Tyne. We hadden van te voren een plan bedacht over waar te shoppen, maar gooiden direct na aankomst het plan overboord. Veel te mooi weer om te gaan shoppen in een overdekt winkelcentrum. En dus slenterden we door het centrum van Newcastle, shopten in de winkels die we tegenkwamen, slenterden door Grainger Market (waar we een heel klein platenwinkeltje tegenkwamen met allemaal heule vreemde lp’s) en dronken koffie bij Starbucks, omdat de draken dat zo leuk vinden.

ik ❤ tripjes met mijn drie liefsten

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én een omschrijving*