AVONTUUR

Vorige week was het alweer vier jaar geleden dat papa B. overleed. Bij gebrek aan vuurpijlen bedachten we dat het een leuk idee zou zijn om wensballonnen op het strand op te laten. Dus toen het donker werd, togen wij naar het strand. Het ziet er easy peasy uit: aansteken, even wachten en hop de lucht in. De eerste twee acties verliepen voorspoedig, de laatste niet zo. Er stond bijna geen wind en de wind die er stond was aflandig. Gunstige omstandigheden dus, dachten wij. Maar mán wat een toestand. Zwager rende achter de wensballon aan alsof zijn leven ervan af hing en gaf niet op. Nadat de eerste ballon het echt niet meer ging doen en ten onder ging in de zee, probeerden we een kleinere. Maar ook die had er geen zin in. We gingen wat dichter bij het duin staan en probeerden er nog eentje. Dat wil zeggen, de liefste en zwager. Zussie, broer, de draak en ik bleven op een afstand staan kijken. Bang dat we het duin in de fik zouden steken 🙂 Maar deze ballon deed het goed. Beetje vaart maken en hup de lucht in. Hij ging heel hoog en superver! Papa B. zou ons voor gek hebben verklaard en zou zelf allang zijn kont geparkeerd hebben op het terras van de strandtent waar we naast stonden. En tegen de tijd dat wij dan aan zouden komen, zouden de bitterballen en drankjes al klaar staan. Ik was blij dat we toch nog even volhielden en die laatste poging deden. Het was een heel avontuur, maar vooral weer een nieuwe herinnering aan papa B.

Ik ❤ papa B.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

Advertenties

WAT IK NOG VERTELLEN WIL

We hebben zoveel leuke dingen gedaan de laatste weken, maar het kwam er niet van om alles te bloggen. Daarom even een inhaalslag 🙂 Want was het leuk allemaal! De zestiende verjaardag van de draak, waarop ze zo verrast was door de geweldige taart die ik liet maken. En die we lekker in de tuin konden vieren. Het meelopen in de Pride at the Beach parade met de terrorist was ook zo leuk. We gingen ook onverwacht lekker eten bij Sumo met z’n drietjes. Het is tenslotte vakantie. En het wegbrengen van de terrorist naar ZomerKamp was ook een hele leuke happening. Ok, voor de terrorist. De liefste en ik hebben wederom met plaatsvervangende schaamte gekeken naar al die ouders die vol enthousiasme meededen met de opening. Echt… zo infantiel zie je het maar zelden. Maar goed, de terrorist was weer helemaal blij dat haar kampweek begonnen was. Kijk je mee?

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*

EN OOK ZIJ DEED HET

Het was een enerverende week voor de terrorist: haar allerlaatste week op de lagere school. Dinsdagavond was er de eindmusical. En wat was het leuk! En wat deed zij het goed! Ze was ‘tante van de catering’: een Surinaamse tante, compleet met accent. En natuurlijk ben ik bevooroordeeld en vond ik dat ze dat supergoed deed (maar hé, zo’n accent zit een beetje in haar genen…), maar de ladingen complimenten die ze na afloop kreeg bevestigden haar dat ze het echt goed had gedaan. Het werd een latertje, dus ze lag na elven in bed. Gelukkig mochten ze de volgende dag om 10.00 uur op school komen, zodat ze even lekker kon bijslapen. Die dag hadden ze ook een eindfeest met de klas, georganiseerd door een aantal ouders. Superleuk was het, met spelletjes en lekker eten en vooral heel veel plezier. Donderdag was dan de allerlaatste schooldag, mét uitzwaaimoment door de hele school. Ik denk dat alle indrukken van die week een beetje teveel waren, want ik werd ’s ochtends gebeld door haar juf dat ze zo’n hoofdpijn had dat het beter was als ze opgehaald zou worden. Hoe sneu! Thuis is ze gelijk naar bed gegaan, maar ze wilde per se naar het uitzwaaimoment dus om half twee moest ik haar wakker maken. Ze kwam nog even bij mij liggen om te knuffelen, maar moest ineens rennen naar de wc. Ze was net op tijd… Ik zal de details voor me houden, maar ik heb haar nog nooit zo erg zien spugen. Het luchtte haar nogal op, want ze voelde zich direct stukken beter. Dus op naar het uitzwaaimoment! De reacties van haar klasgenoten waren zo lief: “Wat goed dat je er bent!” “Gelukkig, je bent er. Anders was de klas niet compleet geweest!” En toen brak toch echt het allerlaatste moment aan: onder luid gejoel ging groep acht door de erehaag van medeleerlingen. Aan het einde van de haag klommen ze op het klimrek en na een aftelmoment gooiden ze allemaal hun ‘afstudeerhoed’ de lucht in. En toen was het klaar. Voor de leerlingen dan hè. De ouders stonden allemaal als emomutsen toe te kijken en nog helemaal niet klaar te zijn voor de volgende stap. Er werd afscheid genomen van juffen, klasgenoten en vriendinnen en samen liepen we voor de laatste keer het schoolplein van de lagere school af. We zouden eigenlijk samen ergens iets gaan eten, maar ze voelde zich toch nog wat brak en is dus haar bed weer in gegaan. Gisteren lunchten we samen. Om te vieren dat ze klaar is met de lagere school. Oh man, wat ben ik trots op dat kind! Omdat ze zo hard gewerkt heeft om met haar dyslectische problemen om te gaan. Omdat ze dat zo waanzinnig goed gedaan heeft, dat ze ineens scoorde als een malle. Omdat ze is wie ze is: mijn eigenzinnige, creatieve, grappige, stronteigenwijze, hardwerkende terrorist.

*klik op een cirkel voor de volledige afbeelding én omschrijving*