8

Vandaag acht jaar geleden kregen de liefste en ik officieel verkering. We hadden een, tsja hoe zal ik het noemen, nogal lange aanloop nodig voordat we hardop gingen zeggen hoe leuk we elkaar vonden. Drieënhalve week later kreeg hij dat stomme ongeluk. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat mij gevraagd is of ik nou wel bij hem bleef, dan had ik daar heel leuk van op vakantie kunnen gaan. Ik weet nog goed hoe stom ik die vraag vond. Ik heb nl. geen moment gedacht het uit te maken omdat hij zijn been was verloren. Tsja laten we eerlijk zijn, ik had het al een paar keer geprobeerd met mannen die gewoon twee benen hadden en dat was me ook niet goed bevallen. Dus het hebben van twee benen leek me niet echt een goed criterium om te bepalen of de relatie leuk zou blijven. 🙂

Het begon dus nogal onstuimig. En zo is het eigenlijk altijd gebleven. We maakten in die acht jaar meer mee dan sommige mensen in een heel leven. En iedere keer als mijn wereld als een malle staat te schudden, is hij mijn veilige haven. Om dat en nog heel veel meer is hij al acht jaar lang de liefste. Mijn liefste.

Ik ♡ de liefste!

*Oh en die foto? Die is van heul lang gelee, toen ik uit elkaar klapte van trots omdat de liefste die berg op ging.*

STOP.DE.TIJD!

Kijk haar nou! Zo klein. Zo blij. Zo gelukkig met haar prinsessenjurk. Een jaar of vier was ze en we waren in Disneyland Parijs. Vorig jaar ofzo.

Vanmiddag belde ze me, maar ik miste het gesprek. Ik belde terug, er werd opgenomen en ze blèrde keihard door de telefoon: “Mam! Ik ben aangenomen!” Haar eerste baantje is een feit.

Ik kan er niet zo goed bij. Vorig jaar zat ze nog in een prinsessenjurk op een draaimolenleeuw en nu gaat ze werken. STOP. DE. TIJD!